+ یک × نه + دو × نه حوا صبر کن + سه × دیوانه با سرعت شروع به دویدن میکنم. اصلاً زیرِ باران باید دوید. باید جیغ کشید و بلند بلند خندید و بیوقفه دوید. باید یک نفر باشد که پشتِ سرت بدود و تو را دیوانه

گفتم: سخته. خیلی درد داره. گفت: آره سخته. دونستن همیشه درد داره. دیدی آدمهایی که نمیدونند از هفت دولت آزادند؟! بیخیالِ همه چی زندگیشون رو میکنند. ببین کاملاً دستِ خودمونه که بخوایم جاهل بمونیم یا

فکرش را بکن. پنجره باز باشد، چای دم کشیده باشد، موسیقیِ بیکلام در حالِ پخش باشد، نسیم خیلی آرام بوزد و کتابِ تو را گشوده باشد درست روی همان صفحهای که میخواستی بخوانی. تو آبنبات را جا میدهی گوشهی

اگه خواستی بیای زمستون بیا اگه خواستی زمستون بیای دی بیا اگه خواستی دی بیای ۲۶ام بیا اگه خواستی ۲۶ام بیای ۲ صبح بیا من از شبِ یلدا، هر شب به اندازهی یک دقیقه بیشتر منتظرت میمونم :) انتظار با همهی س

با هیجانی زایدالوصف گفتم من صحنِ جامعِ رضوی هستم. تو کجایی؟! گفت الان میرسم. یکم بعد تماس گرفت و من برای اولین بار صداش رو شنیدم :) گفتم کجایی؟! گفت بچرخ بچرخ آها الان دقیقاً روبهروتم! وقتی دیدمش ی

هوا سرد بود. آروم آروم رفتم و نشستم همون جای همیشگی. صحنِ انقلاب، سمتِ راستِ گنبد، تقریباً در امتدادِ کفشداریِ شمارهی یک. نگاه کردم به گنبد و پرچمی که خیلی دلبرانه تکون میخورد. گوشی رو برداشتم تا با

اگر یک گوشهی یکی از سرویسهای دانشگاه، دختری با مانتوی آبی، شلوارِ آبی، کفشِ آبی و چادری که دو سه سانت از قدش بلندتر است دیدید که بدونِ توجه به نگاهِ چپچپِ بقیه، با لذت و شوق جز از کلِ ششصد و پنجاه

حوالیِ هفت و هفت دقیقهی شب میرسم خانه. مینشینم روی صندلیِ کنارِ شومینه و تمامِ جزوههای بارانخورده را رها میکنم. همین,, که تصمیم میگیرم چشمانم را ببندم نگاهم به لبخندت گرهِ کور میخورد. فوران میک

شام رزرو نکرده بودم. حوالیِ ساعتِ هفت، مثلِ هر شب رفیق جان اومد دنبالم که با هم بریم سلف. با لبخند گفتم من امشب شام ندارم تو برو. بعد هم تا جایی که میتونستم فرو رفتم توی کتابِ فیزیولوژی. چند دقیقها

میگم: هوا خیلی دو نفرهست. میگه: خب من و تو هم که دو نفریم! میخندم میخنده تفاوتِ نگاه. مهم نبودنِ بزرگترین دغدغههای من برای او و خیلی مهم بودنِ آرزوهای به ظاهر خیلی دورِ خودم برای من. دیشب، حوال

داشتم با عجله میرفتم محلِ توقفِ سرویسهای دانشگاهمون. دردِ پام اجازه نمیداد مثلِ همیشه سریع راه برم. با خودم تندتند مرور کردم: یکاری کن پام خوب بشه. یکاری کن اینجا بمونم. باز کن این گره رو. (یه دعا

گفتم کسی توی زندگیمه که خیلی دوستش دارم. خیلی یعنی خیلی ها. گفتند خودت بهش بگو. بخاطرِ احترامی که برای آقای دکتر قائل بودم گفتم چشم. برای من اصلاً جای بحث نداشت فقط نمیدونستم چطور بگم و عکسالعملِ ی

جلسهی دوم از یه جایی به بعد اصلاً نفهمیدم استاد دقیقاً داره چی میگه و عقب افتادم. دفترم رو بستم و خیره شدم به تخته. دلم میخواست بشینم همون وسط گریه کنم :| کلِ هفته یک بار هم محضِ رضای خدا جزوه رو ب

داشتم میرفتم بیمارستان. از جلوی ایستگاهِ اتوبوس حس کردم یکی داره دنبالم میکنه. واسه این که کاملاً مطمئن بشم مسیرم رو عوض کردم دیدم اونم مسیرش رو عوض کرد. یهو اومد کنارم و شروع کرد به حرف زدن. بدونِ

با این که کماشتها نیستم اما وزنم همچنان داره کم میشه و من نمیدونم چرا. این روزها حتی توی هوای آزاد هم نفس کم میارم و نمیدونم چرا. یک هفتهای میشه که هر شب از خواب میپرم و احساس میکنم دارم خفه م

برای چندمین روزِ متوالی میلی به خوردنِ صبحانه و کلاً هیچی نداشتم. حاضر شدم، لبخند زدم، لبخند زد، خداحافظی کردم و زدم بیرون. مثلِ اکثرِ صبحهای جمعه کلِ باهنر رو پیاده رفتم و نشستم روی نیمکتِ ایستگاهِ

آنشرلی را میشناسید؟! دختری به شدت خیالپرداز و رویاباف که با کوه و جنگل و آسمان و گل و بوته حرف میزند، کنجکاو است و دوست دارد چیزهای جدید را تجربه کند، به شدت روی غرورِ دخترانهاش حساس است، برای خوشحال بودن به دنبالِ اتفاقهای عجیب و غریب نیست، به شدت خوشقلب و مهربان است و اگر اشتباه کند به راحتی میپذی...

نشستم روی تختِ مقابلِ خانم دکتر و به چکمههایم خیره شدم. خیسِ خیس بود. دی است و بارانهای دلبرش! مادر به لبهای خانم دکتر خیره شده بود و ایشان هم برگهی آزمایشم را بررسی میکرد. بعد از چند دقیقه سکوت لبخندزنان گفتند که چیزِ چندان خاصی نیست. فلان (!) است که جای نگرانی ندارد فقط باید خیلی بیشتر مراقبِ تغذی...

بالاخره یک روز میآیم، اشکهایت را کنار میزنم و دستانت را میگیرم، مینشینیم روبهروی هم و تمامِ غصههایمان را میریزیم وسط، نصف مالِ من نصف مالِ تو. بعد تکیه میزنی به دیوارِ مقابلِ پنجرهی رو به بینهایتِ آسمان و هر دو شروع میکنیم به بافتن. من قصه و تو موهایم را. ابرهای شکلاتی برایمان اشکِ شوق میریزند. هر د...

آرام درِ اتاقم را باز میکند و حالم را میپرسد. همینطور که نگاهم را از نگاهش میدزدم میگویم خوبم و فقط کمی خسته شدهام و حوصلهی خواندنِ کتابهای قطور را ندارم. قانع نمیشود. واردِ اتاق میشود و در را میبندد. همچنان اجازه نمیدهم چشمهایم را ببیند. دوباره حالم را میپرسد و دوباره همان جواب را میشنود. برای بارِ...